اگر از بزرگسالی بخواهیم زبان تازه‌ای بیاموزد، معمولاً به ماه‌ها یا سال‌ها مطالعه، تمرین و تکرار نیاز دارد و حتی پس از سال‌ها نیز ممکن است در تلفظ، دستور زبان یا کاربرد واژه‌ها مانند یک گویشور بومی نباشد. در مقابل، تقریباً همهٔ کودکان سالم، بدون آنکه کسی قواعد دستوری را

بیش از هفتاد سال از زمانی که نوآم چامسکی با انتشار ساختارهای نحوی (1957) مسیر زبان‌شناسی را دگرگون کرد می‌گذرد. در این مدت، زبان‌شناسی زایشی از چندین بازنگری نظری عبور کرده و از «نظریهٔ معیار» به «حکومت و مرجع‌گزینی»، سپس به «برنامهٔ کمینه‌گرا» رسیده است. در سوی دیگر، زبان‌شناسی شناختی

در بخش‌های پیشین دیدیم که زبان‌شناسی چامسکیایی و زبان‌شناسی شناختی از نظر مبانی فلسفی و چارچوب نظری تفاوت‌های بنیادینی دارند. اما شاید مهم‌ترین عرصه‌ای که این اختلاف‌ها در آن آشکار می‌شود، مسئلهٔ یادگیری زبان باشد. این پرسش که کودک چگونه در مدت چند سال به نظام پیچیدهٔ زبان مادری دست

در بخش نخست دیدیم که زبان‌شناسی چامسکیایی و زبان‌شناسی شناختی بر دو تلقی متفاوت از ذهن و شناخت استوارند. در این بخش می‌کوشیم  نشان دهیم که این اختلاف فلسفی چگونه در نظریه‌های زبانی آنان بازتاب یافته است. تقریباً در هر موضوع بنیادین زبان‌شناسی ــ از تعریف دستور زبان گرفته تا

اگر از یک زبان‌شناس بپرسیم «زبان چیست؟»، احتمالاً پاسخ او پیش از آنکه به واژه‌ها، دستور یا جمله‌ها مربوط باشد، بازتاب نگرش او به ماهیت ذهن انسان خواهد بود. به همین دلیل، اختلاف میان زبان‌شناسی چامسکیایی و زبان‌شناسی شناختی را نمی‌توان صرفاً اختلافی دربارهٔ دستور زبان یا روش تحلیل جمله‌ها