کاربردشناسی (Pragmatics) امروزه یکی از شاخه‌های اصلی زبان‌شناسی به شمار می‌رود و به مطالعهٔ معنا در بافت، مقاصد گوینده، دانش مشترک میان مشارکان ارتباط و نحوهٔ تفسیر گفته‌ها از سوی مخاطب می‌پردازد. با این حال، کاربردشناسی در شکل کنونی خود محصول تحولی نسبتاً متأخر در مطالعات زبان است. تا نیمهٔ

یکی از جالب‌ترین پدیده‌ها در ساخت‌واژه (Morphology)، وجود عناصری است که در نگاه نخست شبیه تکواژهای عادی به نظر می‌رسند، اما در واقع دیگر هیچ نقش مستقلی در نظام زندهٔ زبان ندارند. این عناصر که معمولاً با عنوان «تکواژهای کرنبری» (Cranberry Morphemes) یا در معنایی گسترده‌تر «عناصر فسیل‌شده» (Fossilized items)

یکی از مهم‌ترین تحولات معناشناسی در نیمهٔ دوم قرن بیستم، گذار از رویکردهای واژه‌محور و مؤلفه‌محور به دیدگاه‌هایی بود که معنا را در ارتباط با تجربه، دانش و ساختارهای شناختی انسان مطالعه می‌کردند. در این میان، مفهوم «قاب معنایی» [1](Semantic Frame) که توسط چارلز جی. فیلمور (Charles J. Fillmore) در

آمیزه‌سازی (Blending) فرایندی است که در آن بخش‌هایی از دو یا چند واژه با یکدیگر ادغام می‌شوند و واژه‌ای جدید پدید می‌آورند. واژهٔ حاصل، که «آمیزه» (Blend) نامیده می‌شود، معمولاً بخشی از ساخت آوایی و معنایی هر یک از واژه‌های مبدأ را در خود حفظ می‌کند. برای مثال، واژهٔ brunch

یکی از قدیمی‌ترین و در عین حال همچنان پرکاربردترین شیوه‌های طبقه‌بندی زبان‌ها، رده‌بندی آن‌ها بر اساس ساخت واژه و شیوهٔ بیان اطلاعات دستوری است. زبان‌ها برای بیان مفاهیمی مانند زمان، شمار، شخص، وجه، حالت دستوری یا مالکیت از راهبردهای متفاوتی استفاده می‌کنند. برخی زبان‌ها این اطلاعات را عمدتاً از طریق